Jestes w: Home > NIE DAJ SIĘ CYWILIZACJI! > NIE DAJ SIĘ CUKRZYCY TYPU II!

NIE DAJ SIĘ CUKRZYCY TYPU II!

Słowo ?cukrzyca” dla wielu z nas brzmi jak wyrok. Choroba ta kojarzy się głównie z regularnym sprawdzaniem poziomu glukozy we krwi, ze stałym przyjmowaniem tabletek, stosowaniem diety, czasami – z zastrzy­kami z insuliny i lękiem o własne zdrowie. Myślimy: ?Mam szczęście, że mnie to nie spotkało! Cukrzycy mają strasznego pecha”. W rzeczywistości pech to nie wszystko. Na ryzyko rozwoju cukrzycy duży wpływ ma nasz tryb życia i sposób odżywiania!

Problem w insulinie


Cukrzyca typu II jest zespołem zaburzeń metabolicznych, mogących mieć różny przebieg i nasilenie. Zaburzenia te dotyczą przekształcania w energię pozyskanego z pokarmów cukru. Do prawidłowego przebiegu tego proce­su niezbędne jest odpowiednie stężenie we krwi hormonu wytwarzanego przez komórki trzustki – insuliny. U chorych na cukrzycę typu II wystę­puje tzw. insulinooporność – ich organizm wprawdzie produkuje insuli­nę, jednak nie jest w stanie jej prawidłowo spożytkować. W początkowym etapie tej postaci cukrzycy niska wrażliwość na insulinę powoduje zwięk­szenie jej wydzielania. Nadmiernie obciążone komórki trzustki z czasem ulegają zniszczeniu i w efekcie wytwarzanie tego hormonu spada. Wtedy też, często po latach trwania choroby, potrzebne jst dołączenie do leków doustnych także codziennych zastrzyków z insuliny.

Jak wykryć cukrzycę?

Cukrzycy typu II może towarzyszyć szereg objawów: wzmożone pragnie­nie, oddawanie bardzo dużych ilości moczu, uczucie zmęczenia, nadmier­na senność, osłabienie. U chorych mogą pojawić się także dość częste skurcze mięśni lub wydłużony czas gojenia się ran. Utrzymujący się nie­prawidłowy poziom cukru we krwi nie pozostaje również bez wpływu na życie intymne, ponieważ może powodować problemy ze wzwodem u mężczyzn oraz nawracające zakażenia pochwy u kobiet; po dłuższym czasie trwania cukrzycy można spodziewać się zmian ze strony narządu wzroku, nerek, nerwów, serca i naczyń.

Zdarza się, że chorzy na cukrzycę typu II nie obserwują u siebie żadnych z powyższych objawów – może się ona przez długi czas rozwijać praktycz­nie bezobjawowo! Zanim pojawią się widoczne sygnały choroby, może już zatem istotnie uszkodzić wiele różnych narządów.

Jakie badania?

W celu wykrycia cukrzycy w pierwszej kolejności przeprowadza się po­miar poziomu glukozy we krwi. Aby uzyskać prawidłowy wynik badania, krew powinno się pobierać przynajmniej 8 godzin po ostatnim posiłku (przez ten czas nie wolno przyjmować także słodzonych płynów). Stężenie glukozy w krwi żylnej nie powinno przekraczać 100 mg/dl. Jego wyższy poziom może stanowić jedną z przesłanek do zdiagnozowania cukrzycy, lecz może się okazać, że aby to stwierdzić, potrzebne będą inne badania, np. tzw. test doustnego obciążenia glukozą.

W prawie połowie przypadków cukrzycę typu II udaje się zdiagnozować dopiero po wystąpieniu nasilenia objawów lub po rutynowym pomiarze poziomu glukozy we krwi, przeprowadzanym z innych powodów. Zaleca się wykonywanie tego rodzaju pomiaru przynajmniej raz w roku, także u osób zdrowych.

Dlaczego cukrzyca jest groźna?

Nieleczona cukrzyca typu II na skutek zaprzestania wytwarzania insuli­ny może przekształcić się cukrzycę typu I, która wymaga podawania tej substancji za pomocą zastrzyków. Wieloletnia cukrzyca, przede wszystkim w przypadku niewłaściwej kontroli jej przebiegu, może doprowadzić do wystąpienia przewlekłych powikłań ze strony wielu narządów: m.in. spowodować uszkodzenie siatkówki oka, niewydolność nerek, zaburzenia czucia (uszkodzenia nerwów), trudno gojące się owrzodzenia stóp i pod­udzi (tzw. zespół stopy cukrzycowej), chorobę niedokrwienną serca (cho­roba wieńcowa, zaburzenia pracy serca – czyli arytmie), uporczywe bie­gunki (na przemian z zaparciami), a nawet uszkodzenia mózgu (związane z uszkodzeniem naczyń).

Walka z cukrzycą

Ryzyko rozwoju cukrzycy zależy po części od czynników, na które nie mamy wpływu, takich jak skłonności wrodzone (genetyczne) lub zaawan­sowany wiek (jest ono wyższe u osób powyżej 60. roku życia). Z drugiej strony insulinooporność znacznie częściej dotyka osób otyłych niż utrzy­mujących odpowiednią masę ciała; czynnikami rozwoju powikłań są także zaburzenia poziomu tłuszczów krwi (zwłaszcza podwyższenie cholesterolu LDL, czyli ?złej” składowej krwi).

Cukrzycy typu II sprzyja także nadciśnienie tętnicze, które może być spo­wodowane stresującym trybem życia.

Prosta rada?!

Rada jest prosta, ale w w teorii, często trudna do zrealizowania w praktyce – żeby zmniejszyć ryzyko wystąpienia cukrzycy, trzeba się zdrowo odży­wiać i uprawiać sport!

Są to również pierwsze zalecenia lekarzy dla osób, u których stwierdzono cukrzycę typu II (przed zapisaniem leków). Należy ograniczyć tłuszcze, za to przyjmować odpowiednią ilość przyswajalnego błonnika (m.in. w po­staci produktów pełnoziarnistych). Powinno się także zrezygnować lub znacznie ograniczyć spożywanie alkoholu.

Ruch dobry na cukrzycę!

Szczególnie istotny jest także ruch, który usprawnia krążenie krwi oraz sprawia, że organizm łatwiej i skuteczniej użytkuje własną insulinę. Spe­cjaliści zalecają przede wszystkim niezbyt szybki marsz (ew. jogging), spokojną jazdę na rowerze, pływanie, wiosłowanie, taniec, a nawet zwykłe wchodzenie po schodach.

Pamiętajmy, że wrażliwość organizmu na insulinę wzrasta wraz ze spad­kiem wagi! Przed i po wysiłku powinno się jednak mierzyć poziom cukru we krwi za pomocą glukometru. Zbyt intensywny wysiłek lub niezjedzenie posiłku o odpowiedniej porze może spowodować groźne w skutkach (bo często występujące nagle) niedocukrzenie, czyli tzw. hipoglikemię.

Uwaga na hipoglikemię!

Zbyt duży spadek poziomu glukozy objawia się z reguły poceniem się, drżeniem rąk, bladością, osłabieniem, kołataniem serca lub drgawkami; często występują zaburzenia świadomości, a w skrajnych przypadkach – utrata przytomności. W takiej sytuacji choremu (ale przytomnemu) trzeba jak najszybciej podać coś słodkiego do jedzenia lub picia. Niedocukrzenie powysiłkowe zazwyczaj nie grozi chorym na cukrzycę typu II, jednak za­wsze istnieje pewne jego ryzyko.

Leczenie – ogólne zasady

Przez pierwsze pół roku zazwyczaj stosuje się dietę i zwiększenie aktyw­ności fizycznej. Brak skuteczności (ocenia ją wyłącznie lekarz) jest wska­zaniem do zalecenia choremu doustnych leków przeciwcukrzycowych, których rodzaj i dawkowanie ustala lekarz. Jeżeli takie leczenie (dieta + wysiłek + Icilka rodzajów tabletek) jest niedostateczne – chory musi otrzy­mać insulinę w zastrzykach.

Pamiętaj!

Choroba ta jest obecnie nieuleczalna, lecz zdrowy tryb życia pozwala osobom chorym na cukrzycę typu II praktycznie normalnie funkcjonować. Proponuje­my iść o krok dalej – już teraz wyeliminować złe nawyki żywieniowe i wziąć się na uprawianie sportu – dzięki temu znacznie zwiększamy szansę, że w ogóle unikniemy lub znacznie opóźnimy wystąpienie cukrzycy!

Cukrzyca nie boli – atakuje podstępem, stopniowo niszcząc organizm!

Możliwość komentowania jest wyłączona.